“ทางเดินนอกกะลา”

ออก จาก ขอบ ที่ คุม ขัง

เมื่อยังเด็กกายคือเป้าหมาย  โตขึ้นมาค้นหา ใจและสมอง  ยามชรา ควรแสวงหา จิตวิญญาณ

ใครที่ได้มาโรงเรียนลำปลายมาศพัฒนาจะได้เห็นทางเดินเส้นหนึ่งที่อยู่ระหว่างอาคารประถมกับอาคารอนุบาล เป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยอุปสรรค ขอนไม้ ตอไม้. บ่อน้ำ แต่ทว่าร่มรื่นและสงบ. นัย-การเดินบนเส้นทางนี้ต้องระมัดระวัง ต้องอดทนต่อความไม่ราบรื่น ต้องใจเย็น เหนืออื่นใดต้องอาศัยการรู้ตัวหรือต้องมีสติ
ชีวิตจริง การเดินอยู่บนเส้นทางนอกวิถีคนส่วนใหญ่นั้นต้องก้มหน้าก้มตาทำ จึงต้องมีความกล้าและอดทนอย่างมากโดยเฉพาะอดทนต่อสิ่งที่เหลือทน นั่นเลยมีคนทำน้อยนิด โรงเรียนที่แท้ ควรให้การศึกษาเป็นไปเพื่อปลดปล่อยผู้คนให้เป็นอิสระ ทั้งอิสระจากความไม่รู้และอิสระจากสิ่งครอบทั้งมวล

"ทางเดินนอกกะลา" สีน้ำมันบนแคนวาส 60x80 cm.
สมบัติของ เภสัชกรสุวิทย์ ชูวิริยะกุล ผู้บริจาค 50,000.-

เริ่ม ด้วยการทลายกำแพงแห่งการครอบทีละชั้น การไม่มีสัญญาณระฆังเพื่อให้วินัยสร้างจากข้างในจากการรู้ตัวจากการกำกับตัวเอง ไม่มีการสอบ เพราะเชื่อในองรวมของคนสามารถดูความก้าวหน้าจากการปฎิบัติและชิ้นงานภาระงานที่เกิดขึ้นได้ ให้การประเมินเป็นเพื่อพัฒนาผู้เรียนไม่ใช่เพื่อตัดสิน. ไม่มีแบบเรียนแต่เชื่อในกระบวนการเรียนรู้สร้างอุปนิสัยในการเรียนรู้อย่างต่อเนื่องไม่สิ้นสุด ให้ความสำคัญกับทักษะมากกว่าความรู้ ไม่มีอบรมหน้าเสาธง ไม่มีการบังคับทรงผม สิ่งเหล่านี้ต้องบ่มเพาะไม่ใช่สั่งสอน และ ยังมีกำแพงอีกหลายชั้นที่ค่อยๆทลายลง ด้วยความกล้าหาญ
หลาย 100 โรงเรียน ร่วมเดินทางแนวนี้ สร้างและเชื่อในการเรียนรู้ของมนุษย์ เคารพในความเป็นมนุษย์ของผู้เรียน ใช้จิตศึกษาเพื่อบ่มเพาะปัญญาภายในให้กับผู้เรียน. ใช้การบูรณาการการเรียนรู้ด้วยPBL เพื่อสร้างทักษะใหม่ใหม่ให้กับผู้เรียน และ สร้างการเรียนรู้ของครู อย่างมืออาชีพด้วย PLC

การเลิกล้มนั้นง่ายกว่าการอดทนพยายามที่จะเดินไปสุดทาง แต่ผมพบว่ามี ผอ. และครู จำนวนมาก Awake แล้ว เกิดสัมมาทิฐิทางการศึกษาแล้ว คนเหล่านี้ไม่ยอมกลับไปเป็นแบบเดิมแน่นอน

18 ปี มาแล้วที่ผมออกเดินทางบนเส้นทางนอกกะลา ผมเรียนรู้ว่า ไม่มีอะไรแน่นอน ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ และ ไม่มีอะไรที่จะคงอยู่ยั่งยืน แต่การพบสัจจะเหล่านี้ช่างวิเศษเหลือเกิน ต่อเมื่อข้ามไปอีกฝั่งหนึ่งนั่นแหละจึงจะรู้ว่ามันวิเศษแค่ไหน

ผมตระหนักรู้ว่าผมต้องตายแน่ๆ แต่นั่นไม่สำคัญ เพราะผมรู้แน่ชัดเช่นกับว่าจักรวาลได้มอบพลังงานให้ได้ทำในสิ่งที่มีความหมาย. วันนี้ผมจึงอยากวาด ทางเดินนอกกะลา คืออารมณ์ที่ปีติสุข ที่ได้ก้าวพ้น ขอบแห่งการขัง

สีน้ำมันบนแคนวาส 60x80cm กับสามวันที่เคี่ยวกรำตัวเองให้อยู่ รู้อยู่กับแคนวาสที่ว่างเปล่าจนกลายเป็น “ทางเดินนอกกะลา” อย่างที่เห็น ความอดทนสามวัน นั่นยังน้อยไปเมื่อเทียบกับ 18 ปีที่ผมเดินอยู่บนเส้นทางนี้

วิเชียร ไชยบัง