"โอ้แม่สาวน้อย"

โอ้แม่สาวน้อย

ผู้เพิ่งแย้มบานยามเช้า
เมื่อเธอเอ่ยถึงความรัก ที่อัดแน่นมหาศาลอยู่ในใจอย่างไร้ที่ว่าง
ในลมหายใจเข้าออกของเธอจึงเต็มไปด้วยกลิ่นไอของความทรงจำที่มีต่อเขา
ในดวงตาที่พริ้มหลับของเธอก็เต็มไปด้วยความมืดที่มีภาพของเขาฉาบฉายอยู่รายรอบ
ในหูของเธอก็กึกก้องกังวานด้วยเสียงแห่งความเงียบจากรอยกระซิบที่ริมฝีปากเขา
ในกายของเธอล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยสายธารแห่งความปรารถนานับร้อยนับพันสายที่ไหลไปสู่เขา
ในห้องของเธอก็อบอวลไปด้วยถ้อยคำแห่งการครุ่นคิดคำนึงถึงเขา
ในสวนของเธอก็ไถหว่านด้วยพืชพันธุ์ไม้ดอกอันงดงามที่หลับอยู่ในเมล็ดเพื่อรอการงอกต่อเขา
โอ้แม่สาวน้อย
เมื่อเธอเอ่ยถึงความรัก ที่อัดแน่นมหาศาลอยู่ในใจอย่างไร้ที่ว่าง
ในโลกของเธอจึงถูกบรรจุไว้ด้วยความว่างเปล่าอย่างไร้ที่ว่าง

"โอ้แม่สาวน้อย" สีน้ำมันบนแคนวาส 40x50cm.
สมบัติของ รัตนา กิติกร ผู้บริจาค

วิเชียร ไชยบัง

Comments

ความจริงเสมือน พรากความงาม ไปจากชีวิต

วิเชียร ไชยบัง ผมกลัวการวาดรูปมาตั้งแต่เรียนชั้นประถม ประหม่าที่จะแต้มสี ลงไปบนรูป. ซึ่งเด็กในโรงเรียนส่วนหนึ่งประเทศเราคงมีประสบการณ์คล้ายผม ชั่วโมงศิลปะมีอย่างน้อยนิดในหลักสูตร และ ด้วยความอัตคัดของโรงเรียนบ้านนอกครูมักจะวาดรูปไว้บนกระดานดำแล้วให้พวกเราลอกตาม ผมจำภาพอันตราตรึงนั้นได้เสมอตราบจบวันนี้หรืออาจทั้งชั่วชีวิตนี้ ภาพใหญ่บนกระดานดำ วาดด้วยชอร์กเป็นภาพทิวทัศน์ ที่มีภูเขาสองลูก มีแม่น้ำแหกลงมาจากกลางภูเขา เหนือภูเขาสองลูกก็มีดวงอาทิตย์แดงฉานส่องแสงจ้าสาดรังสีเป็นเส้น ข้างลำน้ำเป็นกระท่อม ที่มีลอมฟาง และมีต้นมะพร้าวสองต้นที่มีลูกเป็นพวง เราต้องว่าตามนั้นให้ทันในชั่วโมง ครูยังเร่งให้เราใครเสร็จก่อนไปตรวจก่อน ผมมักได้คะแนน 6 เต็ม10 กอปรกับความเชื่อของพ่อแม่ที่ว่า งานวาดรูปเป็นงานของพวกศิลปิน เป็นพวกที่เรียนวิทย์เรียนคำนวณไม่เก่ง เป็นงานที่ไม่ได้อยู่ในกระแสความต้องการของพ่อแม่ จนมีคำพูดติดปากว่าพวกศิลปินไส้แห้ง วิเชียร ไชยบัง ภาพจากเว็บ The Cloud https://readthecloud.co/ ...

"O-net กับ ต้นสักทองที่ปลายนา"

O-net กับ ต้นสักทองที่ปลายนา ผมวาดภาพนี้ เพราะชายวัยทึนทึกคนหนึ่ง เขาเคยเรียนจบชั้นมัธยมต้น ร่างกายโตพอที่จะบากหน้าเข้ากรุงเพื่อหางานทำ ออกแรง ขายแรง อยู่หลายปีจนอ่อนแรง ยกธงยอมแพ้แล้วกลับบ้านนอก เดินย่ำอยู่บนที่ดินบรรพบุรุษเพื่อชั่งใจตั้งหลายตลบ กว่าจะปักใจเด็ดเดี่ยวที่จะเป็นผู้เลือกลิขิตชีวิตตนเองด้วยมือและแผ่นหลัง ทั้งน้อมฝากความฝันและความหวัง ไว้กับฟ้าฝน การได้กรำงานนาอันหนักอีกหลายปี ยิ่งทำให้หัวใจและกาย กร้านแกร่ง แต่ไม่วายจะพ้นมือคนซึ่งปรารถนาที่เป็นผู้ปกครอง ผู้คอยหว่านเมล็ดฝัน และโปรยยาหอมไว้บนพื้นดิน วันหนึ่ง คนซึ่งปรารถนาจะเป็นผู้ปกครองก็มีสัญญา ว่าไม้สักทอง เป็นความหวังใหม่บนแผ่นดินอีสาน จะนำพาให้หลุดพ้นจากความจนยาก ...รอ จนแล้วจน จนเล่า 20 ปีผ่านไป แรงกายก็ถดถอย สายตาก็ทื่อทึม ต้นสักที่ปลายนาสูงขึ้น แต่ยังโตไม่ได้ที่ด้วยที่มันโดนดินร้อนแรงปีแล้วปีเล่ากลั่นแกล้งจนดูเป็นไม้แคระแกร็น พวกมันจึงถูกทิ้งร้างให้หลงลืม จากผู้ ปรารถนาที่จะเป็นผู้ปกครอง ชุดใหม่ เมื่อสิ้นหน้านาปีนี้ ไฟจึงถูกจุด เผาความรกเรื้อให้เตียนโล่ง เขาเผาความฝันอันเลือนลางให้เห็นควา...

"ฝุ่นผงคือดวงดาว"

ฝุ่นผงคือดวงดาว ค่ำคืนในชนบทนั้นมืดมิด ..จึงสมควรได้รับแสงดาวแสงเดือนไว้ปลอบขวัญ เห่กล่อมด้วยบทเพลงอันเงียบงัน ..ฝากไว้เป็นของขวัญในอนันตกาล ห่มความงามแห่งความว่าง..พึงพบฝุ่นผงคือดวงดาว ส่วนกายเราเป็นเพียงอณูธาตุ ฝุ่นผงคือดวงดาว สีน้ำมันบนแคนวาส 60x80 cm. สมบัติของ คุณ Xye ผู้บริจาค 50,000.- ฝุ่นผงคือดวงดาว สีน้ำมันบนแคนวาส 60x80 cm. วิเชียร ไชยบัง

| วาบลมหายใจ |

Search This Blog